Κύριε Πρωθυπουργέ:

Μου λέτε ότι η χώρα κινδυνεύει και ότι σαν Έλληνας πρέπει κι εγώ να βοηθήσω υπακούοντας στις επιλογές της κυβέρνησής σας. Μ’ άλλα λόγια, στις εντολές που υπαγορεύει ο χάρτης της πραγματικότητας που έχει η κυβέρνηση. Για να ενστερνιστώ το δικό σας «πρέπει»,  πρέπει να σας εμπιστεύομαι. Για να σας εμπιστευτώ θέλω σαν κυβέρνηση να είσαστε έντιμοι, συνεπείς και ικανοί.

Εντιμότητα θα πει «αυτά που λες να επαληθεύονται απ’ την πραγματικότητα». Αυτό το «τεστ» δεν το περνάτε. Παράδειγμα: «Λεφτά υπάρχουν».

Ικανότητα θα πει να φέρνεις τ’ αποτελέσματα που λες ότι θα φέρεις. Ούτε αυτό το τεστ το περνάτε. Θέλετε και παράδειγμα; Περιττεύει.

Μένει τώρα η συνέπεια. «Συνέπεια» θα πει να κάνεις αυτό που δεσμευτικές να κάνεις, τη χρονική στιγμή που είπες ότι θα το κάνεις. Για παράδειγμα, αν σου υποσχέθηκα να σου επιστρέψω 500 Ευρώ που σου χρωστάω, την Παρασκευή, να τα επιστρέψω στη μέρα τους. Αν την Πέμπτη διαπιστώσω ότι δεν τα καταφέρνω, να σε πάρω στο τηλέφωνο και ν’ ανανεώσουμε τη μέρα εξόφλησης.  Αν πάλι υποσχέθηκα να σου δανείσω 500 Ευρώ την Παρασκευή, να στα δώσω στο χρόνο που σου υποσχέθηκα.

Χθες, Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011 ο πρωθυπουργός, στα πλαίσια της Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έδωσε ραντεβού με πολλούς δημοσιογράφους για μια συνέντευξη τύπου στη 1 το μεσημέρι. Έμμεσα, το ίδιο ραντεβού έδωσε και με μας με τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά μέσα. Τελικά εμφανίστηκε λίγο πριν τις 5 το απόγευμα. Στηθήκαμε σχεδόν 4 ώρες, χωρίς καμία έγκαιρη ειδοποίηση και χωρίς καμία συγγνώμη.

Ο πρωθυπουργός στις χρονικές προβλέψεις που κάνει για να μιλήσει στους δημοσιογράφους, πέφτει έξω κατά 3,5 ώρες. Πόσο μπορώ να εμπιστευτώ τα χρονοδιογράμματά του; Μας στήνει 3,5 ώρες και δεν μας ενημερώνει για την καθυστέρηση. Δηλαδή, δεν υπολογίζει το χρόνο μας. Στρογγυλοκαθίσαμε χθες με το φίλο μου το Σπύρο στη 1 να παρακολουθήσουμε τη συνέντευξη. Στις 2, είχαμε κλατάρει από τις διαφημίσεις και το διαλύσαμε. Και το κερασάκι: Βγαίνει να μιλήσει και δεν λέει ένα ξεκάθαρο «συγγνώμη για την ασυνέπεια» στους δημοσιογράφους κι εμάς που περιμέναμε.

Συμπέρασμα: Κύριε πρωθυπουργέ, αν θέλετε όπως λέτε να βοηθήσω κι εγώ την Ελλάδα υπακούοντας στις επιλογές της κυβέρνησής σας, σταματήστε να με γράφετε εις τους (άδοξους) όρχεις σας.

Μαθήματα Νευρογλωσσολογίας

Μέχρις στιγμής έχουν δηλώσει συμμετοχή 6 άτομα. Υπάρχουν ακόμα 9 κενές θέσεις.

Για δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες: 210-96 52 336 ή pinteris@hotmail.com.

Επίσης αναλυτική περιγραφή των μαθημάτων θα βρείτε στις Εφημεριδούλες Ιουλίου

και Σεπτεμβρίου στο ww.pinteris.gr

Ομάδα Αυτοβελτίωσης

Αυτή τη χρονιά (λόγω του σεμιναρίου Νευρογλωσσολογίας) αρχικά θα οργανώσω μόνον μια ομάδα αυτοβελτίωσης. Η ομάδα θ’ αποτελείται από 8-10 άτομα. Οι συναντήσεις θα είναι κάθε Πέμπτη 8.15 – 10.15 μ.μ. Ο χρόνος έναρξης θα εξαρτηθεί από τις δηλώσεις συμμετοχής. Όπως πάντα, προκειμένου ένα άτομο να συμμετάσχει στην ομάδα, πρέπει να το γνωρίζω προσωπικά. Όταν συγκεντρωθεί ένας επαρκής αριθμός δηλώσεων συμμετοχής, θα υπάρξει μια προκαταρκτική συνάντηση ώστε να πάρει η ομάδα το οριστικό της σχήμα.

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής :

210- 96 52 336

pinteris@hotmail.com.

Η Αθλητική Βιομηχανία

 22 Αυγούστου 2011: Παρακολουθώ σε μαγνητοσκόπηση (χωρίς να γνωρίζω το αποτέλεσμα) έναν τελικό ποδοσφαιρικό αγώνα, που θα ήθελα να τον είχα δει ζωντανά, αλλά ξεκινούσε αργά και με πήρε ο ύπνος... Ο αγώνας είναι ανάμεσα στη Βραζιλία και την Πορτογαλία για το Παγκόσμιο Ποδοσφαιρικό Κύπελλο εθνικών ομάδων με παίχτες κάτω των 20 ετών. Προς το παρόν προηγούνται οι Πορτογάλοι με 2-1 και απομένει περίπου ένα τέταρτο της ώρας μέχρι να τελειώσει το ματς.

Καθώς έβλεπα τον αγώνα, μου ήρθαν κάποιες σκέψεις. Χαμήλωσα λοιπόν τον ήχο της τηλεόρασης, πήρα το αγαπημένο μου μαγνητοφωνάκι και άρχισα να καταγράφω τις σκέψεις μου, βλέποντας παράλληλα και τον αγώνα. Καταγράφω τις σκέψεις που έκανα αυτολεξεί:

Λογικά, θα περίμενα να κερδίσει η Πορτογαλία. Γιατί; Όχι επειδή ήδη προηγείται, αλλά επειδή τα τελευταία χρόνια η ποδοσφαιρική (και γενικότερα η αθλητική βιομηχανία) είναι πιο οργανωμένη στην Ευρώπη σε σύγκριση με τη Βραζιλία. Από τα δεδομένα, φαίνεται πως για έναν Πορτογάλο ποδοσφαιριστή μικρής ηλικίας οι συνθήκες να εξελιχθεί είναι πιο ευνοϊκές απ’ ό,τι για έναν συνομήλικο αντίστοιχης αξίας στη Βραζιλία. Η Βραζιλία, έχει πολύ περισσότερες περγαμηνές στο ποδόσφαιρο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην υφήλιο. Όμως, στο χώρο της αθλητικής βιομηχανίας είναι πιο... πρωτόγονη.

Ας πούμε όμως και λίγα λόγια για την αθλητική βιομηχανία: Έχεις έναν γιο 8 χρονών που είναι ο «τελευταίος» μαθητής της τάξης. Ενδεχομένως το παιδί να είναι δυσλεκτικό και κανένας δεν το έχει πάρει χαμπάρι. Έρχεται όμως η γυμνάστρια του σχολείου και σου λέει ότι το παιδί είναι ταλέντο σε όλα τα αθλητικά. Σου προτείνει λοιπόν να το πας σε μια ποδοσφαιρική ακαδημία (που την πληρώνεις σαν το φροντιστήριο που πληρώνεις για τους έφηβους). Αν στην ακαδημία το παιδί αποδειχθεί ότι είναι πράγματι καλό στο ποδόσφαιρο, τότε θα συμβούν τα έξης 2:

Πρώτον, εμφανίζεται ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που έχει δική του ποδοσφαιρική ακαδημία και ζητάει να υπογράψετε συμβόλαιο ώστε ν’ αναλάβει την ποδοσφαιρική εξέλιξη του κανακάρη σου για 5 χρόνια. Στα χρόνια αυτά, δεν θα δίνεις μία. Όλα τ’ αναλαμβάνει ο σύλλογος. Από το να τον μάθει γράμματα μέχρι να του μάθει και Αγγλικά. Φυσικά του μαθαίνει και ποδόσφαιρο. Μάλιστα, σε μερικούς μεγάλους συλλόγους τα παίρνουν τα παιδιά οικότροφα και αναλαμβάνουν πλήρως τη διαπαιδαγώγησή τους.

Δεύτερον, εμφανίζεται ένας ατζέντης. Μέχρι χθες, πίστευες ότι έχεις έναν άχρηστο γιο που ήταν ο τελευταίος μαθητής στην τάξη. Τώρα, σου λένε ότι μπορεί να γίνει ένα ποδοσφαιρικό αστέρι που κάποτε θα βγάζει σ’ ένα χρόνο όσα εσύ έχεις βγάλει όλη σου τη ζωή! Ο ατζέντης αναλαμβάνει να κάνει τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα σ’ εσένα και το σύλλογο που ζητάει το παιδί. Μια και δεν ξέρεις που σου πάνε τα τέσσερα αποδέχεσαι τον ατζέντη. Αυτός, προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του γιου σου, τον δεσμεύει με συμβόλαιο 10 ετών! Που σημαίνει, όποιος και να γίνει ποδοσφαιρικά ο γιος σου για τα υπόλοιπα 10 χρόνια, αυτός θα παίρνει ένα τεράστιο ποσοστό. Μην ξεχνάς: Οι περισσότεροι ατζέντηδες ή είναι δικηγόροι ή περιβάλλονται από δικηγόρους με ειδικότητα στα αθλητικά θέματα.

Η γυμνάστρια που πρότεινε την ποδοσφαιρική ακαδημία, παίρνει ποσοστά από εκεί.  Η ποδοσφαιρική ακαδημία που προτείνει το γιο σου στο σύλλογο, παίρνει ποσοστά από το σύλλογο. Ο ατζέντης που εμφανίζεται ξαφνικά, παίρνει κι αυτός ποσοστά απ το σύλλογο και από σένα! Μ’ άλλα λόγια, αυτή είναι η Αθλητική Βιομηχανία. Διάλεξα το ποδόσφαιρό επειδή μου αρέσει και είναι το πιο δημοφιλές άθλημα.

Βέβαια, δεν θέλω να νομίσει κάνεις ότι πιστεύω πως όλοι οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές είναι δυσλεκτικοί ή ότι δεν τα πάνε καλά με τα μαθήματα. Υπάρχουν μορφωμένα και ευφυέστατα παιδιά που γίνονται επαγγελματίες αθλητές.

Βλέποντας το ματς αναρωτιέμαι: Άραγε, ένα παιδί 14 ετών που έχει περάσει από τα 10 του όλη τη διαδικασία και μπαίνει στην ποδοσφαιρική ακαδημία ενός συλλόγου της Πορτογαλία,ς θα γίνει καλύτερος ποδοσφαιριστής από ένα 14χρονο Βραζιλιάνο ο οποίος μέχρι τα 14 δεν ανήκε σε κανέναν σύλλογο κι έπαιζε μπάλα όποτε ήθελε και όπως ήθελε; Κι αυτό είναι ένα ερώτημα:

Αν σήμερα κερδίσει η Πορτογαλία, θα πω ότι η ποδοσφαιρική βιομηχανία της Πορτογαλίας ενδεχομένως να είναι πιο οργανωμένη απ’ τη Βραζιλιάνικη. Η Βραζιλία όμως, εξακολουθεί να έχει την αλάνα που δίνει τη δυνατότητα ένα ποδοσφαιρικό ταλέντο να έχει μια ελεύθερη και μη βιομηχανοποιημένη εξέλιξη. Αν κερδίσει η Βραζιλία θα συνεχίζω να πιστεύω πως και η ελεύθερη εξέλιξη φέρνει αποτελέσματα.

Αυτή τη στιγμή, η Βραζιλία ισοφάρισε και το έκανε 2 – 2. Στο σημείο αυτό, θα σταματήσω το κασετόφωνο, θα δυναμώσω τον ήχο, θ’ απολαύσω τον υπόλοιπο αγώνα και θα πω τα σχόλια μου μετά.

Ο αγώνας έληξε στο Β’ Ημίχρονο της παράτασης. Δέκα λεπτά πριν τη λήξη, οι Βραζιλιάνοι βάζουν το 3^ο γκολ! Έτσι οι Βραζιλιάνοι κέρδισαν 3-2.

Συμπέρασμα: Η τρέχουσα κατάσταση του ποδοσφαίρου δεν μας βοηθά να καταλάβουμε αν η μεθοδευμένη και βιομηχανοποιημένη δημιουργία ποδοσφαιριστών, φτιάχνει καλύτερους ποδοσφαιριστές από εκείνους που μεγαλώνουν στις αλάνες και γενικά ψάχνονται, αλλά ΞΕΡΟΥΝ ΜΠΑΛΑ!!

Δεν έχω την αφέλεια να πιστεύω ότι ο συγκεκριμένος αγώνας δίνει την απάντηση. Μάλλον ενισχύει την ερώτηση: Οι καλοί ποδοσφαιριστές θα προέλθουν από τις ακαδημίες ή από τις αλάνες;  Εξαρτάται από το τι θα πει «καλός» ποδοσφαιριστής: Αν εννοούμε μια χαρισματική «κλωτσομηχανή», ίσως οι αλάνες να δίνουν περισσότερες δυνατότητες να καλλιεργήσει ένας πιτσιρικάς το ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Αν όμως, «καλός» ποδοσφαιριστής είναι εκείνος που έχει αρχές (και τις τηρεί), γνωρίζει από πειθαρχία, είναι μορφωμένος και παίζει και καλή μπάλα, τότε ενδεχομένως οι ποδοσφαιρικές ακαδημίες να προσφέρουν περισσότερες πιθανότητες ένα παιδί παίζοντας ποδόσφαιρο, να καλλιεργηθεί και σαν άνθρωπος.

Μια σκέψη για το θυμό

Εδώ κι ένα χρόνο περίπου, είμαι συνειδητά θυμωμένος μ’ έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. (Είμαι ψευτοασυνείδητα θυμωμένος μαζί του περισσότερα χρόνια). Δεν θέλω ν’ αναφερθώ στο άτομο αυτό ούτε στους λόγους που μ’ έκαναν να είμαι τόσο θυμωμένος μαζί του. Σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι με καταπίεζε και μ’ εκμεταλλεύτηκε.

Στο σημείο αυτό πετιέται έν’ άλλο κομμάτι του εαυτού μου και λέει: «Ούτε σε καταπίεζε ούτε σ’ εκμεταλλευότανε. Εσύ επέτρεψες να συμβούν αυτά». Μ’ άλλα λόγια, στην πραγματικότητα δεν είμαι θυμωμένος μ’ αυτόν, αλλά με τον εαυτό μου.

Από τότε που ασχολούμαι με το θυμό έχω βγάλει τα παρακάτω συμπεράσματα:

1.     Ο θυμός είναι ένας από τους δύο βασικούς μηχανισμούς επιβίωσης που διαθέτουν τα ανώτερα θηλαστικά: Όταν απειλούνται αντιδράν είτε με φυγή (φόβος) είτε μ’ επίθεση (θυμός).

2.     Όποιος αδυνατεί να εκτονώσει το θυμό του, εμφανίζει «διαστροφές» του θυμού, όπως βουλιμία, αϋπνίες, στομαχικές διαταραχές, κατάθλιψη και βάλε.

3.     Επειδή ο θυμός, μερικές φορές, οδηγεί σε καταστροφικές ενέργειες, θεωρείται «καταστροφικό» συναίσθημα.  Στην πραγματικότητα, μπερδεύουμε την εκτόνωση του θυμού με την επιθετικότητα.

4.     Όποιος αδυνατεί συστηματικά να εκτονώσει το θυμό του αρρωσταίνει.

Επιστέφουμε στο κομμάτι του εαυτού μου που λέει «εσύ επέτρεψες να συμβούν αυτά». Που σημαίνει ότι είμαι θυμωμένος με τον εαυτό μου. Ωραία: Και πώς εκτονώνω το θυμό που έχω προς τον εαυτό μου; Να τρώω τα νύχια μου, να σπάσω τ’ αγαπημένα μου πράγματα, να σβήνω τσιγάρα στα χέρια μου; Πώς εκτονώνει κανείς το θυμό που έχει με τον εαυτό του;

Κατά τη γνώμη μου, με αυτούς τους τρόπους, είναι πιο επιζήμιο να «εκτονώσεις» το θυμό σου από τον να μην τον εκφράσεις καθόλου. Έτσι, καταλήγω στο παρακάτω συμπέρασμα:

Δεν μ’ ενδιαφέρει αν η καλλιέργειά μου, η μόρφωσή μου και η επαγγελματική μου ιδιότητα επιβάλουν να είμαι θυμωμένος με τον εαυτό μου. Δεν υπάρχει τρόπος να εκτονώσω το θυμό μου προς εμένα που τον αποδέχομαι. Ως εκ τούτου, το θυμό μου θα τον εκτονώσω σ’ αυτόν με τον οποίο είμαι θυμωμένος. Όλα τ’ άλλα, είναι άχρηστες φιλοσοφίες!

Τον Αύγουστο εδώ.

Όπως κάθε χρόνο, το γραφείο μου θα είναι ανοιχτό μέχρι και Πέμπτη 25 Αυγούστου.

Η Επιγραφή

Δεν Ελπίζω Τίποτα
Δεν φοβάμαι τίποτα
Είμαι λέφτερος

Αυτή η επιγραφή, είναι γραμμένη πάνω στον τάφο του συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη. Αν ποτέ βρεθείς στο Ηράκλειο της Κρήτης, αξίζει να τον επισκεφθείς.

Δεν γνωρίζω αν η φράση αυτή γράφτηκε κατόπιν επιθυμίας του Καζαντζάκη ή αν ήταν επιλογή των δικών του. Ξέρω όμως, πως η φράση αυτή είναι δική του. Αυτό που μ’ απασχολεί εδώ, είναι κατά πόσο συμφωνώ.

Για μια σειρά ετών, συμφωνούσα με την επιγραφή για λάθος λόγο: Έλεγα πως, αν κατάφερνα να μη φοβάμαι τίποτα, δεν θα μπορούσε κανείς να υποτάξει τη θέλησή μου με το φόβο. Απ’ την άλλη, αν κατάφερνα να μην ελπίζω τίποτα, δεν θα μπορούσε κανείς να μ’ εξαγοράσει. Έτσι, αν τα κατάφερνα αυτά, θα ήμουν ελεύθερος ν’ ασκήσω την ελεύθερή μου θέληση.

Όμως, η γνώση της ζωής δεν είναι θεωρία. Είναι βιωματική εμπειρία μέσα από την πράξη. Μάλιστα, ο ίδιος ο Καζαντζάκης, κάπου έχει γράψει ότι «η ύψιστη μορφή θεωρίας, είναι η πράξη». Πάμε λοιπόν να εξετάσουμε το «δεν ελπίζω τίποτα» κ.λπ. μέσα από την πράξη.

Όλοι οι εξελιγμένοι ζωντανοί οργανισμοί, γεννιόμαστε με δύο εντολές: Η πρώτη, είναι να διατηρήσουμε όσο μπορούμε την ύπαρξή μας. Η δεύτερη, είναι να εξελισσόμαστε.

Η πρώτη εντολή, αποδεικνύεται από την κατασκευή του νευρικού μας συστήματος: Όταν απειληθούμε, ο οργανισμός μας αντιδρά είτε με φυγή είτε με επίθεση. Έτσι ο φόβος, δηλαδή το συναίσθημα που συνυπάρχει με τη φυγή, είναι μηχανισμός επιβίωσης. Ένας ζωντανός οργανισμός, δεν είναι δυνατόν να μη φοβάται – εκτός αν έχει καταντήσει... φυτό. Μ’ άλλα λόγια, οι μόνοι που δεν αισθάνονται ποτέ φόβο, είναι οι άνθρωποι που πάσχουν από αλεξιθυμία (δηλαδή ανικανότητα να έχουν συναισθήματα) και οι νεκροί!

Η δεύτερη εντολή, (που είναι να εξελισσόμαστε), κάνει την ελπίδα απαραίτητη προϋπόθεση. Δηλαδή, είναι αδύνατο να ελπίζεις, αν δεν έχεις περιθώρια εξέλιξης. Και ποιοι δεν έχουν περιθώρια εξέλιξης; Οι τέλειοι, οι άνθρωποι - «φυτά» και οι νεκροί. Τέλειοι άνθρωποι δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν. Τέλειος, είναι «ο άνθρωπος που δεν επιδέχεται περαιτέρω εξέλιξης». Άνθρωπος, θα πει «εξελισσόμενος» διότι η λέξη προέρχεται από το «άνω θρόσκω» που θα πει «κοιτάζω προς τα πάνω». Μ’ άλλα λόγια «τέλειος άνθρωπος» θα πει ο «μη επιδεχόμενος περαιτέρω εξέλιξης εξελισσόμενος»...

Έτσι και οι δύο προϋποθέσεις ελευθερίας του Καζαντζάκη, δηλαδή η απουσία φόβου κι ελπίδας, αντιβαίνουν με τους νόμους της ζωής. Πιο πριν έγραψα πως «συμφωνούσα με την επιγραφή για λάθος λόγο». Μόνον ένας νεκρός μπορεί να είναι ελεύθερος με τον τρόπο που ορίζει την ελευθερία ο Καζαντζάκης. Τώρα συμφωνώ με την επιγραφή για το σωστό λόγο: Πιστεύω πως αυτό που γράφει ο τάφος είναι:

Είμαι νεκρός.

Γι’ αυτό είμαι ελεύθερος.