Συνέχεια βιβλίου

Μια και υπήρξαν αρκετά ενθαρρυντικά σχόλια, δημοσιεύω και το 2ο κεφάλαιο.
Δυστυχώς για κάποιο λόγο, αυτή τη φορά δεν εμφανίζονται οι μπάρες (-) στους διαλόγους. Δεν ξέρω γιατί.

2. Ο Αντρέας

Ο Χάρης έτρωγε το διπλό του χάμπουργκερ όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο φίλος του ο Αντρέας από την Αθήνα. Εκείνη την ώρα το στόμα του ήταν γεμάτο.

- Έλα βρε Καρντάση. Τι κάνεις;

Καθώς το είπε αυτό, το γραφείο του γέμισε ψίχουλα με κέτσαπ. Ο Αντρέας ήταν κι αυτός μπουκωμένος, αλλά με ...διαφορετικό τρόπο.

- Η Νάνσυ μου ανακοίνωσε ότι χωρίζουμε. Αύριο το πρωί θα έρθουν κάποιοι να πάρουν τα πράγματά της. 

Την ώρα εκείνη ο Χάρης κρατούσε το ακουστικό στο αυτί του με τον ώμο και προσπαθούσε να μαζέψει τα ψίχουλα. Ο τόνος της φωνής του Αντρέα τον ταρακούνησε. Σκούπισε πρόχειρα τα χέρια του κι έπιασε το ακουστικό κανονικά.

-       Τι λες βρε; Μα δεν μου είχες πει ότι είναι έγκυος;

-       Απέβαλε πριν από δύο εβδομάδες. Ήταν στον τρίτο μήνα.

-       Και γιατί θέλει να χωρίσετε;

-       Μου είπε πως τον τελευταίο χρόνο ο γάμος μας δεν την καλύπτει. Κι ότι εδώ και 4 μήνες έχει ερωτευτεί κάποιον άλλον. Γι΄ αυτό θέλει να χωρίσουμε.

-       Που θα πει ότι δεν είναι σίγουρο ότι το παιδί ήταν δικό σου.

-       Ε; (Ο Αντρέας έμεινε για λίγο σιωπηλός). Τι πράγμα;

Ο Χάρης κατάλαβε πως η παρατήρησή του ήταν χρονικά άστοχη.

-     Πόσα χρόνια είσαστε παντρεμένοι;

Ο Αντρέας προσπαθούσε να συνέλθει από την ιδέα που του έβαλε ο Χάρης.

-       Ε... Παντρεμένοι 4 αλλά στο σύνολο 7 γιατί συζούσαμε απ΄  την αρχή.

-       Εσείς ρε καρντάση είχατε ...κράση. Η Κλαίρη  κι εγώ κρατήσαμε παντρεμένοι 1,5 χρόνο.

-       Ναι, αλλά εσείς είσαστε 9 χρόνια μαζί, πριν παντρευτείτε. Τέλος πάντων. Άστ΄ αυτά. Μου λες τι να κάνω;

-       Εσύ ρωτάς εμένα; Είσαι ψυχολόγος!

-       Δεν τηλεφώνησα σε ψυχολόγο. Στο φίλο μου τηλεφώνησα.

Ο Χάρης ξεροκατάπιε.

-       Πώς μπορώ να βοηθήσω Αντρέα μου;

-       Χάρη, νομίζω ότι αυτές τις μέρες δεν μπορώ να εργαστώ. Ήρθε προχθές μια κοπέλα 27 χρονών που αφήνει το σύντροφο της και μου ήρθε να τη δείρω... Την  έστειλα σε άλλο συνάδελφο.

-       Μα εσύ δεν μου έλεγες ότι δεν είναι απαραίτητο ο ψυχολόγος να έχει λυμένα τα προβλήματά του για να βοηθήσει κάποιον; Μάλιστα το αγαπημένο σου παράδειγμα ήταν με τον γαστρεντερολόγο. Μου έλεγες: «Ένας γαστρεντερολόγος που έχει ο ίδιος έλκος μπορεί να είναι πολύ καλός στη δουλειά του».

-       Ναι βρε Χάρη μου. Τα πιστεύω αυτά. Όμως, άλλο ο γαστρεντερολόγος να έχει έλκος, κι άλλο να πάσχει από γαστρορραγία!

-       Έχεις δίκιο καρντάση... Και τι σκέφτεσαι να κάνεις;

-       Ήδη ακύρωσα τα ραντεβού των επόμενων δύο εβδομάδων.

-       Κι από κει και πέρα τι;

Ο Αντρέας έμεινε για λίγο σιωπηλός.

-       Σκέφτηκα μήπως ερχόμουν στη Θεσσαλονίκη για λίγες μέρες μέχρι να συνέλθω.

-       Το συζητάς;! Το σπίτι μου είναι δικό σου! Το διαμέρισμα το ξέρεις. Είναι μεγάλο. Δεν υπάρχει πια και η Κλαίρη που ήταν απλάδα, οπότε έχουμε άπλα. Η τωρινή μου σύντροφος, η Λένα έχει δύο αγόρια 3 και 5 ετών. Έτσι, είναι ζήτημα αν έρχεται στο σπίτι μου 2 φορές την εβδομάδα. Ευκαιρία να θυμηθούμε τα παλιά.

-        Είσαι σίγουρος ότι θα με αντέξεις;

-       Βρε άντε από δω! Σε αντέχω από τότε που ήμασταν φοιτητές βρε. Τώρα που ωριμάσαμε δεν θα σε αντέξω;

-       Ωριμάσαμε βρε Χάρη;

-       Τι να σου πω Αντρέα μου; Ένας πελάτης μου, βιομήχανος μού είπε «η εφηβεία κάποτε τελειώνει. Σε μερικούς η ανωριμότητα δεν τελειώνει ποτέ».

-       Πολύ καλό.

-       Όμως Αντρέα, υπάρχει ένα θέμα: Από τις 10 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ είμαι στη δουλειά. Εσύ τι θα κάνεις εκείνες τις ώρες;

-       Οικιακά...

-       Κατάλαβα. Θέλεις πολύ να φύγεις από την Αθήνα.

-       Αύριο βράδυ θα είμαι εκεί.

-       Θα έρθω να σε πάρω από το αεροδρόμιο.

-       Όχι Χάρη μου. Γνώρισα μια κοπελίτσα στο διαδίκτυο και θέλω να πιω έναν καφέ μαζί της πριν έρθω σπίτι σου.

-       Α μπαγάσικο. Εσύ έχεις βαλθεί πραγματικά να συνέλθεις.

-       Αν είμαι σπίτι σου 9.30 είναι καλά.

-       Όχι βρε. Έλα νωρίτερα. Θα κλείσω το γραφείο στις 8 σήμερα. Να πάμε κάπου να φάμε. Τρεις μέρες τρώω σαβούρες.

-       Χάρη μου, σε παρακαλώ. Δεν θέλω να πάμε πουθενά. Θα βολευτούμε όπως παλιά, με μια πίτσα.

-       Μα αυτό κάνω συνέχεια βρε Αντρέα! Με πίτσες και χάμπουργκερ ζω. Η χοληστερίνη μου έχει ανέβει στα ύψη.

-       Σε πειράζει αύριο βράδυ να την περάσουμε στο σπίτι; Πάμε για φαγητό μεθαύριο. Το μόνο που θέλω είναι εκείνο το τσίπουρο απ΄ το Σουφλί που έχει ο μπάρμπας σου ο Κώστας.

-       Θα του τηλεφωνήσω. Το ήπια όλο χθες.

-       Τι γίνεται ρε φίλε; Από τη μια η χοληστερίνη, από την άλλη το αλκοόλ. Για να συνέλθω θα έρθω ή για να σε θεραπεύσω;

-       Βάστα. Αυτά θα τα πούμε αύριο. Τι ώρα να σε περιμένω;

-       Στις 9 είναι καλά;

-       Τέλεια. Θα σου έχω και το τσίπουρο.

Ο Χάρης με τον Αντρέα γνωρίστηκαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ο Χάρης που ήταν απ ΄τη Θεσσαλονίκη σπούδαζε μηχανολόγος. Ο Αντρέας ήταν απ΄  την Αθήνα. Σπούδαζε ψυχολογία. Γνωρίστηκαν σ΄ ένα πάρτι όταν ήταν και οι δύο στο δεύτερο έτος. Κάποια στιγμή ο Χάρης σήκωσε το ποτήρι του στις 12:00 τα μεσάνυχτα και είπε «μόλις τώρα έγινα 20 χρονών». «Κι εγώ!» πετάχτηκε από την άλλη άκρη ο Αντρέας. Ανακάλυψαν λοιπόν ότι είχαν την ίδια μέρα γενέθλια! Με αφορμή αυτή τη σύμπτωση, από τότε γίνανε αχώριστοι. Ο μόνος λόγος για τον οποίο τσακώνονταν ήταν το μπάσκετ. Ο Χάρης ήταν Άρης και ο Αντρέας Παναθηναϊκός.

Όταν έγιναν 24 χρονών ο Χάρης αποφοίτησε και πήγε στο στρατό. Ο Αντρέας αποφοίτησε ένα χρόνο μετά και έφυγε για μεταπτυχιακά στην Αγγλία. Στην επιστροφή υπηρέτησε στο στρατό, αλλά πολύ βολικά... Στα 28 τους, ο μεν Χάρης είχε αρχίσει να εργάζεται στο γραφείο του μπάρμπα Κώστα, ο δε Αντρέας άνοιξε γραφείο στην Αθήνα. Ταυτόχρονα είχε πιάσει δουλειά σαν ψυχολόγος και σ΄ ένα ιδιωτικό σχολείο.

Στα 17 χρόνια που μεσολάβησαν, η επαφή τους ήταν αρκετά συχνή. Όποτε μπορούσαν, γιόρταζαν τα γενέθλια τους μαζί. Επίσης, τα καλοκαίρια φρόντιζαν να πηγαίνουν διακοπές παρέα. Στα 32, ο Χάρης γνώρισε την Κλαίρη η οποία ήταν στα 27 της και δούλευε σαν ασκούμενη δικηγόρος σε μια γνωστή τράπεζα στη Θεσσαλονίκη. Μετά από 9 χρόνια σχέσης, αποφάσισαν να παντρευτούν. Μέχρι τότε, συζούσαν τις καθημερινές, αλλά τα περισσότερα Σαββατοκύριακα η Κλαίρη πήγαινε στους γονείς της στο Κιλκίς. Για το Χάρη ήταν η καλύτερή του. Μετά τον τρίτο χρόνο, την Κλαίρη σα γυναίκα δεν την ποθούσε πια τόσο, όσο πριν. Έτσι τα Σαββατοκύριακα ξέδινε κάπως. Όμως, η Κλαίρη ήταν άνθρωπος με πολλά χαρίσματα που δεν τον βαριέσαι εύκολα. Έτσι στον ένατο χρόνο της σχέσης τους έκαναν το «μοιραίο λάθος»: Αποφάσισαν να παντρευτούν. Στατιστικά, τα 9 στα 10 ζευγάρια που παντρεύονται μετά από 9 χρόνια σχέση, σε δύο χρόνια (το πολύ ) χωρίζουν. Στον κανόνα αυτόν, ο Χάρης και η Κλαίρη δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Παντρεύτηκαν και στον 1,5 χρόνο βαρέσανε διάλυση.

Το φαινόμενο αυτό είναι κατανοητό. Η παρατεταμένη συμβίωση δημιουργεί ανάμεσα στο ζευγάρι μια αίσθηση συναισθηματικής ασφάλειας και οικειότητας που νομοτελειακά οδηγεί στην αλληλεξάρτηση. Όταν γνωρίστηκαν, ο Χάρης ήταν 32 χρονών και η Κλαίρη 27. Όταν παντρεύτηκαν ο Χάρης ήταν 41 και η Κλαίρη 36, δηλαδή μια ηλικία οριακή για μια γυναίκα που θέλει να κάνει παιδιά. Με το γάμο η Κλαίρη είχε ολοκληρώσει ένα μέρος της ...θητείας της: Είχε σπουδάσει δικηγόρος, βρήκε δουλειά στην τράπεζα, παντρεύτηκε ένα καλό παιδί και τώρα τι απέμενε; Το παιδί. Αυτός ήταν και ο σκοπός για τον οποίον αποφάσισε μετά από 9 χρόνια να παντρευτεί το Χάρη. Ούτε κι εκείνη τον επιθυμούσε σαν άντρα όπως παλιά. Όμως, τα Σαββατοκύριακα στο Κιλκίς (που δεν ήταν μόνο Κιλκίς) είχε κι εκείνη τις ...διεξόδους της. Συνεπώς, ο γάμος έγινε για να τεκνοποιήσει και να ολοκληρώσει την κοινωνική της θητεία. Έλα όμως που για να γίνει ένα παιδί χρειάζεται και κάτι που ονομάζεται συνουσία. Εκεί, ο Χάρης και η Κλαίρη τα βρήκανε μπαστούνια. Μεταξύ τους έκαναν σεξ μια φορά στις 15 το πολύ... Τι έκαναν εκτός γάμου, είναι άλλη υπόθεση.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τη ρουτίνα της καθημερινής συμβίωσης, η συναισθηματική πίεση ανάμεσα στο ζευγάρι αυξήθηκε. Παράλληλα, χάθηκε και η βαλβίδα εκτόνωσης που λεγόταν «Σαββατοκύριακα στο Κιλκίς».

Σήμερα, ο Χάρης και Κλαίρη είναι χωρισμένοι 2,5 χρόνια. Ο Χάρης είναι 45 και η Κλαίρη 40. Λόγω επαγγέλματος η Κλαίρη έβγαλε το διαζύγιο στο τάκα-τάκα. Ήθελε να προλάβει να ξαναπαντρευτεί ώστε να ...ολοκληρώσει τη θητεία της: Να τεκνοποιήσει. Τώρα έχει 1,5 χρόνο σχέση με το διευθυντή της που είναι 52 ετών χωρισμένος κι έχει δύο κόρες 20 και 18 ετών που σπουδάζουν εκτός Θεσσαλονίκης.

Ο Χάρης τον πρώτο χρόνο που χώρισε πέρασε  μια δεύτερη εφηβεία. Όπως λέμε «ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει». Ήρθε όμως κάποια στιγμή που στόμωσε και το σταμάτησε το σπορ... Τον τελευταίο 1,5 χρόνο έχει μια σχέση με τη Λένα. Είναι 35 χρονών, εδώ και 2 χρόνια χωρισμένη. Έχει δυο αγοράκια 5 και 3 ετών. Εργάζεται στο Δημόσιο. Ευτυχώς για κείνη, η μητέρα της είναι νέα και της κρατάει τα παιδιά. Έτσι έχει μια σχετική ελευθερία κινήσεων.

Ο Αντρέας γνώρισε τη Νάνσυ στα 38 του. Ήταν πια φτασμένος ψυχολόγος. Είχε αφήσει το σχολείο και αφιερώθηκε στο γραφείο του. Η Νάνσυ ήταν τότε 29 χρονών. Είχε σπουδάσει βιολόγος και ενώ περίμενε να διοριστεί, εργαζόταν σαν ιατρική επισκέπτρια σε μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία. Με τον Αντρέα γνωρίστηκαν σ΄ ένα πάρτι ενός φίλου τους γιατρού. Ο έρωτας ήταν αμοιβαίος και κεραυνοβόλος. Πάνω στο μήνα, η Νάνσυ μετέφερε τα πράγματά της στο σπίτι του Αντρέα παρά τις αντιρρήσεις που είχαν οι γονείς της. Όταν έκλεισαν τρία χρόνια συμβίωσης, αποφάσισαν να παντρευτούν. Η Νάνσυ ήταν τότε 32 και ο Αντρέας 41 ετών. Λίγο μετά το γάμο, ήρθε ο διορισμός της Νάνσυ σαν βιολόγος σ΄ ένα σχολείο στη Σκάλα Λακωνίας. Για τη φαρμακευτική εταιρεία στην οποία εργαζόταν, η Νάνσυ είχε γίνει πολύτιμη. Έτσι, της πρότειναν να γίνει υποδιευθύντρια στο τμήμα των πωλήσεων. Η Νάνσυ αποδέχθηκε την πρόταση και το Δημόσιο πέρασε στην ιστορία...

Στη συνέχεια τα πράγματα εξελίχθηκαν ...φυσιολογικά: Πέσανε και οι δύο με τα μούτρα στη δουλειά. Η Νάνσυ στη φαρμακευτική και ο Αντρέας στο ...ψυχολογείο. Σαν συνέπεια, η έλλειψη χρόνου για τη σχέση επέφερε ανάμεσά τους μια συναισθηματική αποξένωση. Όταν η Νάνσυ έγινε 33, άρχισε να αγχώνεται για να κάνει παιδί. Τον Αντρέα η ιδέα του παιδιού τον εύρισκε ουδέτερο, αλλά καταλάβαινε την ανάγκη της Νάνσυ και έκανε κι αυτός το ...κατά δύναμη. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε. Η Νάνσυ έμεινε έγκυος στον 4^ο χρόνο του γάμου, αλλά στον τρίτο μήνα απέβαλε. Αυτό αποξένωσε ακόμα περισσότερο το ζευγάρι, μέχρι που φτάσαμε εδώ: Η Νάνσυ ανακοινώνει στον Αντρέα ότι έχει εδώ και 4 μήνες έχει δημιουργήσει μια εξωσυζυγική σχέση και του ζητάει να χωρίσουνε. Ο Αντρέας είχε ανέκαθεν μια ευαισθησία στους χωρισμούς, ιδίως αν η πρωτοβουλία ήταν από την άλλη πλευρά, όπως τώρα. Κρίνοντας ότι δεν ήταν σε συναισθηματική κατάσταση να εργαστεί, αποφάσισε να πάει στο φίλο του το Χάρη στη Θεσσαλονίκη. Για πόσον καιρό; Μέχρι να συνέλθει.

Για την Πρωτοχρονιά

δημοσιεύω το 1ο Κεφάλαιο από το μυθιστόρημα που γράφω με προσωρινό τίτλο

Μέχρι να συνέλθω

Αν υπάρχει ζήτηση μπορεί να δημοσιεύσω ένα - δυο κεφάλαια ακόμα.

1. Ο Χάρης

Ήταν μεσημέρι. Ο Χάρης περίμενε στο γραφείο του έναν καινούργιο πελάτη. Ενώ σπούδασε μηχανολόγος, από τα 32 του διατηρεί γραφείο ιδιωτικού ντέντεκτιβ στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Τώρα είναι 45.

Περιμένοντας τον πελάτη, δεν είχε καμία επείγουσα υποχρέωση.  Τον έπιασε λοιπόν η φούρια να συγυρίσει το συρτάρι του γραφείου του. Στο συρτάρι βρήκε έναν απλήρωτο λογαριασμό και ένα στιλό μελάνης. Με το λογαριασμό αγχώθηκε. Όμως, τον έβαλε πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή του και τον αγνόησε. Το στιλό τον τραβούσε περισσότερο.

Ο Χάρης δεν είχε κανένα λόγο να γράψει με το στιλό. Το θέμα που τον απασχολούσε ήταν άλλο: Θα μπορούσε να γράψει με αυτό το στιλό; Αν ήθελε ή δεν ήθελε, δεν είχε γι΄ αυτόν  καμία σημασία. Αυτό που τον ένοιαζε ήταν όποτε επιθυμήσει να γράψει με στιλό, να μπορεί να το κάνει. Μέχρι να το καταφέρει τα χέρια του ήταν γέματα μελάνια. Εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι. Ήταν το ραντεβού με τον καινούργιο του πελάτη.

Άνοιξε την πόρτα. Ένιωθε αμήχανος. Πώς να δώσει χειραψία; Σα να μην έφτανε αυτό. Ο κύριος φορούσε ράσα! Έδειχνε γύρω στα 60 αλλά θα μπορούσε να είναι και νεότερος. Γκρίζα μαλλιά, γκρίζα γένια αφρόντιστα και βλέμμα μικρού παιδιού.

-       Είμαι ο πάτερ Αμβρόσιος, καλησπέρα σας.

-       Καλησπέρα. Περάστε. Καθίστε. Συγγνώμη, τα χέρια μου είναι γέματα μελάνια. Πάω να πλυθώ.

-       Με την ησυχία σας.

Σε δυο λεπτά ο Χάρης επέστρεψε. Τα χέρια του, διατηρούσαν μιαν απόχρωση του μπλε. Ο Αμβρόσιος τα κοίταξε και είπε.

-       Ξέρετε πόσο συχνά το παθαίνω αυτό;

Ο Χάρης κάθισε στο γραφείο του.

-       Πώς κι έτσι;

- Στα μοναστήρια, τα σοβαρά έγγραφα τα υπογράφουμε με μελάνη. Το στιλό διαρκείας μόνον «διαρκείας» δεν είναι. Σε πενήντα χρόνια  έχει ξεθωριάσει. Όμως η μελάνη μένει για πολύ περισσότερα χρόνια. Σε μερικές περιπτώσεις η μελάνη αντέχει περισσότερο από το χαρτί! Μάλιστα σήμερα άκουσα στο ραδιόφωνο ότι το κόκκινο κρασί κρατάει περισσότερο απ΄ τη μελάνη. Ποιος ξέρει; Μπορεί στο μέλλον να γράφουμε με κρασί. Αν συμβεί αυτό, το μοναστήρι παράγει μπόλικο.

-       Έχετε χιούμορ πατέρα ...

-       Αμβρόσιο με λένε. Μάλλον δεν περιμένατε τα ράσα.

-       Η αλήθεια είναι πως όχι. Είναι η πρώτη φορά που μου έρχεται ένας...

-       Γιατί δε βρίσκετε τη λέξη; Υπάρχουν πολλές: Ιερωμένος, παπάς, καλόγερος, τραγόπαπας και άλλες.

-       Κι εσείς τι είσαστε;

-       Τραγόπαπας. (Γελάει).

-       Δηλαδή;

-       Είμαι ηγούμενος σ΄ ένα μοναστήρι.

-       Κι από μένα τι θέλετε;

-       Στο μοναστήρι μας έχουμε πολλές αξιόλογες αγιογραφίες. Πριν πέντε χρόνια ένας Γάλλος Βυζαντινολόγος μας είπε ότι 12 από αυτές έχουν τόση αξία, που καλό θα ήταν να τις αποθηκεύσουμε σε πιο ασφαλές μέρος. Έτσι και κάναμε. Βρήκαμε μια αίθουσα με ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας και κρεμάσαμε τις εικόνες εκεί.

-       Και πού είναι το πρόβλημα;

-       Πριν δύο μήνες ο Γάλλος φίλος μας ήρθε ξανά στο μοναστήρι. Όπως είναι φυσικό, τον πήγαμε να δει πού φυλάξαμε τις εικόνες. Αυτό τον χαροποίησε ιδιαίτερα. Όμως, βλέποντας τις εικόνες σκοτείνιασε: Μας είπε ότι η μια από τις 12 ήταν αντίγραφο!

-       Όταν ο Γάλλος είδε την  εικόνα για πρώτη φορά ήταν αντίγραφο;

-       Επιμένει ότι δεν ήταν. Μάλιστα με μια επιστημονική μέθοδο μας απέδειξε ότι η μπογιά σ΄ αυτήν την εικόνα δεν είναι 700 ετών. Είναι μόλις 3 ετών!

-       Πως το πέτυχε αυτό;

-       Δεν ξέρω. Ανάφερε μια μέθοδο που την είπε «άνθρακα 14».

-       Δηλαδή, κάτι δεν πάει καλά στο μοναστήρι πάτερ.

-       Ακριβώς.

-       Μου κάνει εντύπωση που σε αυτή την ηλικία είσαστε ηγούμενος.

-       Ο ηγούμενος αποδήμησε εις Κύριο στα 82 του πριν 2 μήνες. Έτσι, ανέλαβα εγώ σαν αρχαιότερος.

-       Αρχαιότερος στα 60 σας;

-       Όχι καλέ! 61 είμαι.

-       Δεν το πιστεύω!

-       Αφού κύριε...

-       Χάρη

-       Αφού κύριε Χάρη από 30 ετών - που έγινα μοναχός - ζω χωρίς στρες.

-       Οι υπόλοιποι τι ηλικίες έχουν;

-       Ανάμεσα σε 25 και 37 ετών.

-       Και από τότε που ο Γάλλος σας είπε ότι η μια εικόνα είναι αντίγραφο τι έχετε κάνει;

-       Μα σας είπα: Ο Γάλλος ήρθε πριν δύο μήνες. Έμεινε 3 μέρες στο μοναστήρι μας κι έφυγε. Σαν τι να είχαμε κάνει μέχρι τώρα; Πήγαμε στην αστυνομία. Είπαν ότι θα το ψάξουν. Πέρασαν δυο μήνες και δεν έγινε τίποτα. Δεν ήρθε κανείς  στο μοναστήρι. Πριν λίγες μέρες το κουβέντιασα μ΄ έναν πιστό που εξομολογώ και μου πρότεινε να απευθυνθώ σε σας. Έτσι ήρθα.

-       Κι από μένα τι θέλετε;

-       Να βρείτε ποιος και πώς αντικατέστησε την αυθεντική εικόνα μ΄ ένα αντίγραφο. Δεν είναι όμως αυτό μόνον. Όποιος το έκανε θα μπορέσει να το ξανακάνει. Θέλω να προστατέψω τους θησαυρούς του μοναστηριού.

-       Δεν είναι μόνο το ποιος.  Πού και πώς έφτιαξε το αντίγραφο;

-       Πολύ σωστά. Τα ίδια ερωτήματα έχω κι εγώ. Πώς τα βλέπετε τα πράγματα. Θα μπορέσετε να μας βοηθήσετε;

Ο Χάρης έμεινε για λόγο σκεπτικός.

-       Δεν έχω ασχοληθεί ξανά με τέτοια υπόθεση. Αυτό θέλει γνώσεις αγιογραφίας. Να το σκεφτώ λίγο;

-       Δηλαδή, δεν είσαστε σίγουρος αν θ΄ αναλάβετε την υπόθεσή μας;

-       Δεν δεσμεύομαι διότι δεν έχω ούτε τις γνώσεις ούτε και να τα μέσα για ν΄ ασχοληθώ.

-       Θα σας βοηθήσουμε όσο μπορούμε. Φυσικά με το αζημίωτο.

-        Δώστε μου λίγες μέρες ν΄ αποφασίσω.

-       Έχω άλλη επιλογή;

-       Προς το παρόν, από τη δική μου πλευρά, δεν έχετε. Όμως, σας υπόσχομαι ότι το πολύ σε μια εβδομάδα θα σας έχω απαντήσει.

Ο Αμβρόσιος σηκώθηκε.

-       Ωραία. Θα περιμένω. Θα μου τηλεφωνήσετε;

-       Γι΄ αυτό να είστε σίγουρος.

Όταν έφυγε ο Αμβρόσιος, ήταν γύρω στις 3 το μεσημέρι.  

Η γραμματέας του Χάρη, η Ρουλά είχε ήδη φύγει. Θα επέστρεφε το απόγευμα. Ο Χάρης συνειδητοποίησε ότι πεινούσε. Φώναξε δυνατά: «Βαγγέλη». Ο Βαγγέλης ήταν το «ζουζούνι» όπως τον έλεγε. Μπορούσε να ξετρυπώσει παντού και ήταν πανέξυπνος. Ήταν 32 ετών. Είχε σπουδάσει φυσικός. Μέχρι τα 29 του δίδασκε σε φροντιστήρια. Όταν γνώρισε το Χάρη παράτησε τα φροντιστήρια κι αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του σαν βοηθός ντέντεκτιβ. Στα τρία χρόνια που εργαζόταν στο γραφείο είχε γίνει το δεξί χέρι του Χάρη.

Όμως, ούτε ο Βαγγέλης ήταν στο γραφείο. Έτσι, ο Χάρης έπρεπε να κάνει κάτι για την πείνα του. Τηλεφώνησε στο διπλανό φαστφουντάδικο που τον γνώριζαν καλά.

-       Παιδιά θέλω ένα διπλό χάμπουργκερ.

-       Μα κύριε Χάρη είναι η τρίτη μέρα στη σειρά που τρώτε το ίδιο. Να στείλω και καμιά σαλάτα;

-       Καλή ιδέα. Στείλε μου και μια ...σοβιετική σαλάτα.

-       Τι είναι αυτό;

-       Μια Ρώσικη καλέ μου άνθρωπε.

Ο Χάρης τέλειωσε το Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης στα 24. Αμέσως μετά πήγε φαντάρος και μάλιστα στους αλεξιπτωτιστές.  Στα 26 του ήταν πλέον «καθαρός»: Είχε κάνει τις σπουδές του και είχε ξοφλήσει και με το στρατιωτικό.

Ο Χάρης είχε ένα μπάρμπα. Ήταν αδελφός του πατέρα του. Τον λέγανε Κώστα. Υπηρέτησε 30 χρόνια στην ασφάλεια της Θεσσαλονίκης στο τμήμα δίωξης ναρκωτικών. Το επάγγελμά του (εκείνη την εποχή) θεωρείτο «ανθυγιεινό» κι έτσι, στα 55 του συνταξιοδοτήθηκε. Επειδή ένιωθε πολύ νέος για συνταξιούχος, άνοιξε στην Καλαμαριά ένα γραφείο ιδιωτικού ντέντεκτιβ. Αρχικά, η δουλειά του ήταν να παρακολουθεί πιτσιρικάδες για χρήση ουσιών. Με τη βοήθεια των τέως συναδέλφων του (που έβγαζαν κι αυτοί χαρτζιλίκι) είχε πολλές επιτυχίες. Μετά επεκτάθηκε και σε άλλες υποθέσεις. Ο μπαρμπα Κώστας είχε δημιουργήσει ένα όνομα εμπιστοσύνης στην αγορά. Όλοι ήξεραν ότι ήταν τίμιος, συνεπής και ικανός.

Όταν ο Χάρης απολύθηκε απ΄ το στρατό ήταν κοντά στα 27. Αρχικά, μέσω κάποιου βουλευτή βρήκε μια θέση συμβασιούχου στο δημόσιο σαν τοπογράφος... Ο ίδιος ήταν μηχανολόγος. Όμως τι να κάνει; Είχε ανάγκη να εργαστεί. Πριν φτάσει στα 28, τον φώναξε ο μπάρμπας του ο Κώστας.

-       Πώς πάει η δουλειά Χαρούλη;

-       Καλά είναι, αλλά, σ΄ ένα μήνα λήγει η σύμβαση.

-       Και μετά;

-       Μετά μπαρμπα Κώστα ...ό,τι κάτσει.

-       Δηλαδή δεν είσαι καλός ή δεν σε χρειάζονται;

-       Δεν ξέρω μπάρμπα.

-       Μπράβο ανιψιέ. Είσαι μετριόφρων. Στους αλεξιπτωτιστές δεν υπηρέτησες;

-       Ναι μπάρμπα.

-       Σαν γραφιάς;

-       Τι λες ρε μπάρμπα; Έχω πέσει πάνω από 30 φορές με αλεξίπτωτο!

-       Άρα είσαι ριψοκίνδυνος.

-       Αυτό δεν μπορώ να το πω σίγουρα. Όταν πηγαίνω στον οδοντίατρο τρέμω σαν το ψάρι.

Ο Κώστας τραβήχτηκε στην καρέκλα του γραφείου του. Έπεσε για λίγο σιωπή. Άναψε ένα τσιγάρο (κάπνιζε 5 την ημέρα) και είπε:

-       Χάρη μου. Από τότε που σε ξέρω, πάντα σε θεωρούσα έξυπνο και ικανό. Το γραφείο αυτό το ξεκίνησα πριν 7 χρόνια. Πάει καλά. Όμως οι αντοχές μου έχουν αρχίσει να μειώνονται. Έφτασα 62. Φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω να συνεχίσω στο ίδιο επίπεδο απόδοσης.

-       Κι εγώ θείε Κώστα τι σχέση έχω με όλ΄ αυτά;

-       Θέλεις για ένα διάστημα να εργαστείς εδώ μέσα και να δεις πώς είναι τα πράγματα;

-       Μα μπαρμπα-Κώστα έχω σπουδάσει μηχανολόγος. Τι δουλειά έχω εγώ με τους ντέντεκτιβ;

-       Χάρη μου. Όταν πήγα στην αστυνομία ήμουν απόφοιτος Γυμνασίου. Ήμουν όμως πολύ καλός στη δουλειά μου και με βάλανε να δουλέψω στην Ασφάλεια. Εκεί σε λίγα χρόνια έγινα προϊστάμενος. Τι δουλειά έχουν οι σπουδές με όλ’  αυτά;

-       Και με τι έχουν σχέση;

-       Με την εντιμότητα, τη συνέπεια και την ικανότητα.

-       Κι εγώ τι έχω;

-       Για εντιμότητα και συνέπεια δεν ξέρω σίγουρα, γιατί δεν σ΄ έχω δοκιμάσει. Όμως από μόρφωση και εξυπνάδα δεν το συζητάω.

-       Και φτάνουν αυτά;

-       Όχι Χάρη μου. Χρειάζονται και η εντιμότητα και η συνέπεια.

-       Και τι μου προτείνεις;

-       Σου προτείνω, αντί να πας πάλι στο υπαλληλίκι με συμβάσεις και τέτοια, να δουλέψεις για 6 μήνες κοντά μου. Θα σου δίνω 50% παραπάνω απ΄ οπουδήποτε πας.  Αν σου αρέσει η δουλειά θα στη χαρίσω. Αν δεν σου αρέσει, κάπου θα βρω να τη δώσω. Άλλωστε πολλοί τέως συνάδελφοι μπαίνουν όπου να΄ ναι στη σύνταξη.

Έτσι, ο Χάρης μπήκε στο παιχνίδι στα 28. Η συνεργασία με τον μπαρμπα-Κώστα ήταν εξαιρετική. Ο Χάρης έδειξε ότι είχε ταλέντο. Όταν ο μπαρμπα-Κώστας έφτασε 67 κι ο Χάρης είχε γίνει 32, του άφησε το ...μαγαζί και αποσύρθηκε. Σήμερα, στα 45 του ο Χάρης έχει ένα από τα πιο ονομαστά γραφεία ντέντεκτιβ στη Θεσσαλονίκη. Ο μπαρμπα Κώστας είναι 79 ετών και εδώ και πολλά χρόνια ζει στον τόπο καταγωγής του, το Σουφλί. Με το Χάρη η επικοινωνία τους είναι κυρίως τηλεφωνική. Στις δύσκολες υποθέσεις, ο Χάρης πάντα συμβουλεύεται τον μπαρμπα του.

Ευχές...

Παράδοξη Ευχή:

Κάθε χρόνο ευχόμαστε ο ένας

στον άλλο καλή χρονιά. Οι ευχές

δεν πιάνουν και πηγαίνουμε απ΄το

κακό στο χειρότερο. Μήπως πιάνουν

οι κατάρες? Μήπως είναι καλύτερα

να ευχόμαστε «Κακή Χρονιά, μήπως

αλλάξουν τα πράγματα?

Με αγάπη Γιώργος