Νέα Ομάδα Αυτοβελτίωσης

Η παρακάτω ανακοίνωση απευθύνεται αποκλειστικά σε άτομα που γνωρίζω προσωπικά.

Αποφάσισα να οργανώσω μια νέα ομάδα αυτοβελτίωσης η οποία θα συναντιέται κάθε Δευτέρα 8.30 -10.30. Η ομάδα απευθύνεται σε άτομα 42 -55 ετών.  Έχω ήδη συγκεντρώσει 6 άτομα κι έχω χώρο για άλλα 2-3. Αν ενδιαφέρεσαι στείλε άμεσα μήνυμα στο pinteris@hotmail.com διότι τη Δευτέρα  14 Μαϊου στις 8.30 θα γίνει η πρώτη συνάντηση γνωριμίας (χωρίς χρέωση).

Γιώργος Πιντέρη;                        

Θέσεις για ασκούμενους και ασκούμενες ψυχολόγους

Τέλος Ιουνίου ολοκληρώνεται η συνεργασία μου με τους ασκούμενους και τις ασκούμενες ψυχολόγους που ήταν κοντά μου αυτή τη χρονιά. Έτσι, ανοίγουν δύο θέσεις. Όσοι και όσες ενδιαφέρονται μπορούν να μου στείλουν ένα βιογραφικό στο pinteris@hotmail.com.

Βασικές προϋποθέσεις

Πτυχίο ψυχολογίας σε επίπεδο Master ή ανάλογο σε χρονική διάρκεια.

Κατά προτίμηση κάτοικος Νοτίων προαστίων (για καθαρά πρακτικούς λόγους).

Γνώσεις MS Word και γενικές γνώσεις στη χρήση Η/Υ.

Οι ασκούμενοι στο γραφείο μου δεν πληρώνουν. Ανταλλάσσουν την πληρωμή με εργασία η οποία εμπλουτίζει την επαγγελματική τους εμπειρία.

Αιτήσεις θα είναι δεκτές μέχρι 10 Ιουνίου 2012.

Γιώργος Πιντέρης

Υπέρ-Πληροφόρηση.

Σ' ένα παλαιότερο τεύχος της Εφημεριδούλας έγραψα για μια νέα επιδημία που την ονόμασα «οικονομική αγχώδη κατάθλιψη» (ΟΑΚ) από την οποία υποφέρω εγώ και το 85% των Ελλήνων.

Οικονομική διότι είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που μας δέρνει τα τελευταία χρόνια. Αγχώδης διότι αν ξυπνήσεις στον ύπνο σου και σκεφτείς τα οικονομικά σου προβλήματα αγχώνεσαι και δεν μπορείς να ξανακοιμηθείς. Κατάθλιψη, επειδή κατά τη διάρκεια της ημέρας μόλις αντιμετωπίζεις τα οικονομικά καταθλίβεσαι.

Σα να μη μου έφτανε η ΟΑΚ τώρα με χτύπησε και άλλο πρόβλημα. Το ονομάζω «υπέρ-πληροφόρηση»: Φαντάσου να είσαι σ' ένα δωμάτιο με 10 ραδιόφωνα που το καθένα παίζει άλλο σταθμό. Υπέρ-πληροφόρηση θα πει να δέχεσαι πολλά ερεθίσματα ταυτόχρονα. Βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει ν' ασχολούνται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Τους λένε «πεταλούδες». Το θέμα είναι αν έχουν τις προδιαγραφές να το κάνουν. Η ικανότητα αυτή ονομάζεται «πολυφασική». Τέτοια ικανότητα είχε ο Μ. Ναπολέων ο οποίος υπαγόρευε σε πολλά άτομα ταυτόχρονα. Όμως, την ικανότητα αυτή την έχουν αρκετοί καθημερινοί άνθρωποι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Εκείνοι που προσπαθούν να λειτουργήσουν πολυφασικά χωρίς να έχουν την ικανότητα, είναι αγχωμένοι πολύ συχνά.

Προσωπικά δεν έχω καμία πολυφασική ικανότητα. Αν την ώρα που μιλάω στο τηλέφωνο χτυπήσει και το κουδούνι της πόρτας, μου ανεβαίνει η πίεση. Αν εκείνη την ώρα χτυπήσει και το άλλο τηλέφωνο «μαζέψτε με»... Έλα όμως που είμαι και «πεταλούδα» και μόνος αναζητώ πολυφασικές καταστάσεις.

Πριν λίγες ημέρες ήταν του Αγ. Γεωργίου. Όπως κάθε χρόνο, δεν είχα κλείσει επαγγελματικά ραντεβού για ν' ανταποκριθώ στις ευχές των φίλων μου. Κάθισα λοιπόν το πρωί στο γραφείο μου μ' έναν καφέ και άνοιξα τα 3 μου τηλέφωνα: Επαγγελματικό, προσωπικό και κινητό. Στην ουσία το κινητό είναι διπλή πηγή διότι υπάρχουν και τα γραπτά μηνύματα. Στη συνέχεια, άνοιξα στον υπολογιστή τον τηλεφωνικό μου κατάλογο για να εντοπίσω Γιώργηδες και Γεωργίες για να τους ευχηθώ. Τέλος, μπήκα και στο internet ώστε να δω το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο! Περιττό να σου πω τι έγινε:

Την ώρα που μιλούσα στο ένα τηλέφωνο, χτυπούσαν σχεδόν ταυτόχρονα και τ' άλλα δύο. Μιλούσα στο κινητό κι άκουγα ήχους από τα μηνύματα που λάμβανα. Πήγαινα να τηλεφωνήσω σε μια από τις αναπάντητες κλήσεις κι ερχόταν κάποιο μήνυμα στο κινητό ή τον υπολογιστή. Μέχρι το μεσημέρι το άγχος μου είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Έκλεισα τα πάντα, έφαγα κάτι ελαφρύ και πήγα για ύπνο. Πού κλείσω μάτι. Σκεφτόμουν τις αναπάντητες κλήσεις και τα αναπάντητα μηνύματα. Πρέπει ως εκείνη την ώρα να ήταν γύρω στα 50.

Το απόγευμα, σα να μη μου έφτανε αυτό που πέρασα το πρωί, ο εαυτός μου εξέθεσε και πάλι τον οργανισμό μου στα ίδια ερεθίσματα: Επαγγελματικό, προσωπικό, κινητό, μηνύματα απ' το κινητό και e-mail. Μάλιστα πίστευα ότι το απόγευμα θα είχα χρόνο ν' απαντήσω σε κάποιες εκκρεμότητες και να τηλεφωνήσω σε μερικούς συν εορτάζοντες. Αμ δε: Τα απογευματινά ερεθίσματα ήταν 2 φορές περισσότερα από τα πρωινά. Μέχρι τις 9 που άρχισαν να έρχονται οι φίλοι μου, είχα πιει 5 σφηνάκια τσικουδιά.

Στις 9 αποσύνδεσα ξανά τα πάντα και αφοσιώθηκα στους φίλους μου. Με τη βοήθεια της παρέας (και τις τσικουδιάς) χαλάρωσα και πέρασα τόσο καλά που, την άλλη μέρα δεν θυμόμουν τίποτα...

Όμως, τα ερεθίσματα στα οποία εξέθεσα τον εαυτό μου την 23η Απριλίου είχαν παρενέργειες που διατηρούνται ακόμα και σήμερα! Ποιες είναι αυτές:

1. Αδυναμία συγκέντρωσης. Το παραμικρό ερέθισμα μπορεί να με αποσπάσει και να με αγχώσει ταυτόχρονα.

2. Μια διαρκής αίσθηση «μισοτελειωμένων υποθέσεων». Ακόμα χρωστάω 70 απαντήσεις από τη γιορτή μου, συν ό,τι άλλο έχει προστεθεί, από διάφορες άλλες υποχρεώσεις όπως τα επαγγελματικά μου, η ΔΕΗ, ο ΟΑΕΕ (οργανισμός ανασκολόπισης ελευθέρων επαγγελματιών) και όλα τα υπόλοιπα που τα γνωρίζεις καλά.

3. Κάθε νέο ερέθισμα, όσο ευχάριστο και να 'ναι, καταγράφεται μέσα μου σαν μια μισοτελειωμένη υποχρέωση. Με προσκαλεί ένας φίλος μου σε μια ταβέρνα. Ενώ κάτω από κανονικές συνθήκες αυτό μου δίνει χαρά, στην παρούσα φάση καταγράφεται μέσα μου σαν μια μισοτελειωμένη υποχρέωση και μου προκαλεί άγχος.

Αυτά τα 3, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν το σύνδρομο της Υπέρ - Πληροφόρησης από το οποίο υποφέρω αυτή την εποχή. Δεν θα κρατήσει πολύ. Το ξέρω. Όμως, υπάρχουν άνθρωποι που αυτό το σύνδρομο το έχουν σχεδόν μόνιμα.

Θα μου πεις: «Αφού γνωρίζεις τα όριά σου, γιατί εκτίθεσαι πέρα απ' αυτά;

Ο πρώτος λόγος είναι ότι αυτά μου συμβαίνουν διότι είμαι αποδυναμωμένος από την   ΟΑΚ (οικονομική αγχώδη κατάθλιψη). Γιατί άλλες χρονιές δεν πάθαινα το σύνδρομο; Ήμουν λιγότερο δημοφιλής;...

Ο δεύτερος είναι ότι είμαι βλάκας: Νομίζω πως το ν' ασχολείσαι με πολυφασική λειτουργία δείχνει «εξυπνάδα» και «λεβεντιά».

Ο τρίτος είναι ότι συχνά αντιμετωπίζω τις προτιμήσεις σαν υποχρεώσεις: Ν' απαντήσω στην Άννα που μου έστειλε ευχές, δεν είναι υποχρέωση. Υποχρέωση είναι να πληρώσω το ενοίκιο στην ώρα του. Έλα όμως που πολλές φορές τα βάζω όλα σ' ένα ντορβά και τα βαφτίζω υποχρεώσεις;

Μπορεί να υπάρχουν και τέταρτος ίσως και 5ος λόγος που δημιουργείται το σύνδρομο. Τώρα δεν μου έρχονται στο νου. Ο λόγος που έγραψα αυτό άρθρο είναι για να γλιτώσω μερικούς ανθρώπους που πάσχουν από αυτό σύνδρομο για χρόνια.

Εν Όψει Εκλογών

Στις 6 Μαΐου του 2012 έχουμε (και πάλι) εκλογές. Είμαι πολύ προβληματισμένος για διάφορους λόγους:

Ο κυριότερος είναι ότι καλούμαι να διαλέξω ανάμεσα σε ανθρώπους οι οποίοι ανεξαρτήτως κομματικής παράταξης, μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια με έφεραν σε μια τόσο δύσκολη θέση. Ανησυχώ διότι βλέπω πως οι επιλογές που αφήνονται στον ελληνικό λαό, είναι της μορφής «αγκινάρες, πατάτες ή αγκινάρες αλά πολίτα»...

Χαίρομαι ιδιαίτερα που τώρα αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν και τα μπρόκολα, τα πορτοκάλια, υπάρχουν κι άλλες επιλογές. Προκειμένου λοιπόν, να επιλέξω πώς να φερθώ εκλογικά αυτή τη φορά (που έχει καεί η γούνα μου) μου), θα σκεφτώ πιο θα ήθελα να είναι το τρίτο κόμμα. Αίπο εδώ και μπρος δεν με ενδιαφέρει ποιες είναι οι πεποιθήσεις σου και οι δικές μου. Ένα τρίτο κόμμα ικανό να διασπάσει αυτόν τον αιώνιο δικομματισμό.

Θα ψηφίσω το κόμμα που πιστεύω ότι έχει τις προδιαγραφές να σταματήσει το μονοπώλιο αυτών των επαγγελματιών πολιτικών, που μας κατάντησαν έτσι.

Γιώργος Πιντέρης

Νέο Βιβλίο: Αντιμετωπίζοντας την Ανεργία

Το νέο μου βιβλίο είναι τώρα διαθέσιμο και στο βιβλιοπωλείο Πρωτοπορεία, Γραβιάς 3-5 Αθήνα.

Προληπτική ...ευθανασία

Είσαι στην έρημο και διψάς. Έχεις φτάσει σε σημείο που αν δεν πιεις νερό, σε μια ώρα θα έχεις πεθάνει από αφυδάτωση. Τι θα προτιμούσες; Να πιεις νερό και σε λίγο να πεθάνεις ή να πεθάνεις απ' την αφυδάτωση; Σκέψου το λιγάκι πριν διαβάσεις παρακάτω.

(Παύση)

Βέβαια, κάθε «νορμάλ» άνθρωπος θα προτιμούσε να πιει νερό και να ζήσει. Όμως, σκόπιμα δημιουργώ αυτό το δίλημμα γιατί νομίζω ότι η απάντηση παρουσιάζει φιλοσοφικό ενδιαφέρον.

Προσωπικά θα διάλεγα το πρώτο. «Ας πιω νερό κι ας πεθάνω». Η φιλοσοφία μου είναι: Αφού θα πεθάνω που θα πεθάνω, να μη διαλέξω πώς θέλω να πεθάνω;

Όμως, αυτός είμαι εγώ. Υπάρχουν και άνθρωποι που προτιμούν το δεύτερο. Γιατί; Είναι βλάκες; Όχι! Απλά προτιμούν την ταλαιπωρία της αφυδάτωσης διότι ελπίζουν ότι, ακόμα και την τελευταία στιγμή, κάτι μπορεί να συμβεί και να επιβιώσουν. Παράδειγμα: Μία Ελληνίδα που έπασχε από φυματίωση αυτοκτόνησε δύο μέρες πριν βρεθεί το φάρμακο. Βέβαια, εδώ υπάρχει αντίλογος: Από την ώρα που βρέθηκε το φάρμακο, μέχρι να φτάσει στην ψωροκώσταινα η κοπέλα θα είχε πεθάνει.

Δύο εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες για τη ζωή: Η πρώτη είναι «Ζήσε όσο καλύτερα μπορείς». Η δεύτερη είναι «Ζήσε όσο πιο πολλές μέρες μπορείς». Τη δεύτερη φιλοσοφία την ακολουθούν όλα τα ζωντανά. Δεν είναι αποκλειστικά ανθρώπινο φαινόμενο. Μέχρι και τα μυρμήγκια έχουν την ίδια φιλοσοφία:

 Ένα απόγευμα είμαι καθισμένος στο μπαλκόνι και πίνω τον καφέ μου. Πάνω στο τραπέζι βολτάρει ένα μυρμηγκάκι. Μου βγήκε η αντίδραση να το συνθλίψω με τον αντίχειρά μου. Την ώρα που πήγα να το πατήσω είπα από μέσα μου «τώρα γιατί το κάνεις αυτό»; Έτσι, την τελευταία στιγμή, τράβηξα το χέρι μου. Όμως το είχα αγγίξει. Το μυρμηγκάκι, μόλις ένιωσε το άγγιγμα σταμάτησε να βολτάρει κι άρχισε να τρέχει για να σώσει τη ζωούλα του. Γι' αυτό λέω ότι η φιλοσοφία «ζήσε όσο πιο πολλές μέρες μπορείς» δεν είναι αποκλειστικά ανθρώπινο φαινόμενο.

Η φιλοσοφία «ζήσε όσο καλύτερα μπορείς» που έχει σχέση με την ποιότητα της ζωής που διάγεις είναι ανθρώπινο φαινόμενο. Όχι πως τα υπόλοιπα ζωντανά δεν ενδιαφέρονται για την ποιότητα της ζωής τους. Στο δικό τους πεδίο αντίληψης το ζώο που επιδιώκει την καλή ποιότητα ζωής είναι απλά «καλοπερασάκιας». Άλλο καλοπερασάκιας κι άλλο άρχοντας. Ένα από τα πολλά στοιχεία στα  οποία οι άνθρωποι διαφέρουμε από τα ζώα είναι η συνειδητή ελεύθερη βούληση: Μπορείς να στείλεις το σκύλο σου για εκπαίδευση. Ο ίδιος όμως δεν είναι σε θέση ν' αναλάβει την ευθύνη της εκπαίδευσής του. Για παράδειγμα, ο σκύλος μας ο Βίκτωρ στα 11 χρόνια που τον έχουμε ποτέ δεν μας είπε «θέλω να μάθω μπαλέτο, σκάκι» ή οτιδήποτε άλλο. Έμαθε αυτά που εμείς ενδιαφερόμασταν να μάθει. Το τι έμαθε είναι άλλου παπά  Ευαγγέλιο.

Ένα αναπόσπαστο μέρος της ζωής είναι και ο θάνατος. Κι εκεί πάλι θα συναντήσουμε δύο φιλοσοφίες: Το αντίστοιχο του «ζήσε όσο καλύτερα μπορείς» είναι το «πέθανε όσο καλύτερα μπορείς». Το «ζήσε όσο πιο πολλές μέρες μπορείς» παραμένει και μετατρέπεται στο «πέθανε όσο πιο αργά μπορείς». Αυτό σημαίνει «δεν μ' ενδιαφέρει αν θα με κόψετε φέτες μέχρι να βγει η ψυχή μου, αρκεί να ζήσω ακόμα κι ένα λεπτό παραπάνω». Πιστεύω πως τώρα, το αρχικό δίλημμα της ερήμου αποκτά περισσότερο νόημα.

Προληπτική ...ευθανασία.

Στη δεκαετία του 1980 ένα ζευγάρι απέκτησε ένα μωρό. Στο μαιευτήριο διαπίστωσαν ότι είχε γεννηθεί μ' έναν καρκίνο στον εγκέφαλο από τον οποίο πονούσε αφόρητα κι έκλαιγε συνέχεια. Το βρέφος δεν θα μπορούσε ν' αντέξει οποιαδήποτε θεραπευτική παρέμβαση όπως χημειοθεραπεία, ακτινοβολίες κ.λπ. Το ίδιο θα συνέβαινε αν του έδιναν ισχυρά παυσίπονα.

Έτσι, οι γονείς έκαναν μια αίτηση στα δικαστήρια της Νότιας Καλιφόρνια ώστε να γίνει στο βρέφος ευθανασία. Το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση. Μ' άλλα λόγια, οι γονείς ήσαν υποχρεωμένοι να το βλέπουν να υποφέρει, υποφέροντας ταυτόχρονα και οι ίδιοι συναισθηματικά και ...οικονομικά.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ξοδεύουν μια περιουσία μόνο και μόνο για να διατηρήσουν στη ζωή έναν δικό τους άνθρωπο που υποφέρει. Ρώτησε κανείς τον ασθενή αν, αυτό που βιώνει κάθε μέρα, το θεωρεί «αγάπη»;

Για να εξηγούμαστε: Ο προβληματισμός μου δεν είναι για την ευθανασία. Ευθανασία έχουμε μάθει ότι θα πει «κάνεις μια ένεση ή κάτι άλλο σ' έναν άνθρωπο που έχει μια ανίατη και οδυνηρή νόσο ώστε να λυτρωθεί από το μαρτύριό του ανώδυνα».

Φιλολογικά όμως η έννοια της λέξης δεν είναι αυτή. Στην κυριολεξία σημαίνει «ο τερματισμός της ζωής με ανώδυνο ή ευχάριστο τρόπο». Θα μου πεις ότι το «με ανώδυνο τρόπο » το καταλαβαίνεις. Με «ευχάριστο» όμως; Θα σου δώσω δύο παραδείγματα:

Το πρώτο είναι ο Διαγόρας ο Ρόδιος. Παλιός ολυμπιονίκης. Είναι στο στάδιο και βλέπει τους δύο γιους του να στέφονται ολυμπιονίκες. Τα παιδιά του τον σηκώνουν στους ώμους τους και την ώρα που το πλήθος τους ζητωκραυγάζει,  ο Διαγόρας αποδημεί εις Κύριον.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι αυτό που ο ψυχίατρος Eric Berne ονομάζει «οργαθάνατο». Αυτό πει να πεθάνεις την ώρα που έχεις σεξουαλικό οργασμό.

Για μένα αυτά είναι δύο παραδείγματα ευθανασίας. Υπάρχει όμως ανάμεσά τους μια διαφορά: Ο θάνατος του Διαγόρα δεν ήταν ανεξάρτητος από το πώς είχε διαλέξει να ζήσει τη ζωή του. Μ' άλλα λόγια ο άνθρωπος έζησε με τη φιλοσοφία «ζήσε όσο καλύτερα μπορείς» και πέθανε νιώθοντας πλήρης και ευτυχής.

Το δεύτερο παράδειγμα με τον οργαθάνατο δεν προϋποθέτει ότι το άτομο έζησε τη ζωή του με τη φιλοσοφία «ζήσε όσο καλύτερα μπορείς». Μια γυναίκα μπορεί να πάει από οργαθάνατο κάνοντας σεξ με κάποιον που είναι μαζί του δυστυχισμένη. Ένας άντρας μπορεί να φύγει από τη ζωή με οργαθάνατο σ' έναν οίκο ανοχής.

Όταν μπω στο εστιατόριο που ονομάζεται «Ζωή» κάποια στιγμή θα βγω... Το ερώτημα είναι: «Πώς θα ...βγω»; Θα πάω από ατύχημα, πνιγμό, έμφραγμα, καρκίνο;

Ξέρω: Αγχώθηκες. Δεν έχω καμία τέτοια πρόθεση. Θα θέσω λοιπόν το θέμα απλά: Πες μου πως θέλεις να πεθάνεις και θα σου πω πώς να ζήσεις ώστε ν' αυξηθούν οι πιθανότητες να πεθάνεις όπως θέλεις. Λέω μεγάλη κουβέντα;

(Συνεχίζεται)