Είμαστε στον Ιούνιο του 2011. Εδώ και 20 μέρες περίπου, σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ευρώπης συγκεντρώνονται στις κεντρικές πλατείες καθημερινά άνθρωποι κι ασχολούνται με την άθλια οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην οποία περιήλθαμε με τις κυβερνήσεις που ψηφίσαμε. Μάλιστα, μέχρι τώρα το κίνημα αυτό δεν έχει «καπελωθεί» από καμία κομματική ή ατομική ιδιοτέλεια!
Ακούω στο ραδιόφωνο (TV δεν βλέπω) κάποιους δημοσιογράφους και πολιτικούς αναλυτές να προβλέπουν ότι «αργά ή γρήγορα» το κίνημα αυτό θα ...ξεφουσκώσει. Με αυτή τη λογική, του «αργά ή γρήγορα», το κόμμα των Μπολσεβίκων κάποτε ξεφούσκωσε. Μέχρι να ξεφουσκώσει όμως, του πήρε πάνω από 70 χρόνια. Προσωπικά πιστεύω πως θ’ αργήσει να ξεφουσκώσει. Γιατί ; Διότι υπάρχουν ψυχολογικές ανάγκες που το κρατάνε ζωντανό. Είπα λοιπόν, να στραφώ στις ψυχολογικές πλευρές του κινήματος των «αγανακτισμένων» που πιστεύω ότι θα το κρατήσουν ζωντανό για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι προβλέπουν οι δημοσιογράφοι και οι «πολιτικοί αναλυτές». Ξεκινάμε:
Ακούω στο ραδιόφωνο (TV δεν βλέπω) κάποιους δημοσιογράφους και πολιτικούς αναλυτές να προβλέπουν ότι «αργά ή γρήγορα» το κίνημα αυτό θα ...ξεφουσκώσει. Με αυτή τη λογική, του «αργά ή γρήγορα», το κόμμα των Μπολσεβίκων κάποτε ξεφούσκωσε. Μέχρι να ξεφουσκώσει όμως, του πήρε πάνω από 70 χρόνια. Προσωπικά πιστεύω πως θ’ αργήσει να ξεφουσκώσει. Γιατί ; Διότι υπάρχουν ψυχολογικές ανάγκες που το κρατάνε ζωντανό. Είπα λοιπόν, να στραφώ στις ψυχολογικές πλευρές του κινήματος των «αγανακτισμένων» που πιστεύω ότι θα το κρατήσουν ζωντανό για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι προβλέπουν οι δημοσιογράφοι και οι «πολιτικοί αναλυτές». Ξεκινάμε:
